تازه‌ترین خبرها ...............................
LATEST NEWS
کد خبر: 2436 | تاریخ مخابره: ۱۳۹۵/۳/۱۶ - 21:01

امیدها برای اکران جدایی «نرگس» از «شیراز» کمرنگ شد/ بمب هیدوژنی که بنای خنثی شدن ندارد

کارخانه روغن نباتی نرگس از لیست صنایع آلاینده خارج شده است. این مهمترین بخش اظهارات امروزحمزه ولوی مدیرکل محیط زیست استان فارس است. ولوی در نشست خبری با خبرنگاران با تاکید بر این که کارخانه سیمان و پشم شیشه باید از شیراز بروند، گفت: هیچ پارامتری دال بر آلوده بودن کارخانه روغن ‌نباتی شیراز وجود ندارد و هم ‌اکنون هیچ شکایتی از سوی ساکنان حوالی این کارخانه مبنی ‌بر استشمام بوی نامساعد نمی‌شود و ما دراین‌اواخر این کارخانه را از فهرست صنایع آلاینده خارج کرده‌ایم. وی همچنین گفت: بخش روغن کشی کارخانه کاملا تعطیل شده و برای رفع بوی آن پنجره و ضد بو هایی تعبیه شده که بوی کارخانه تعدیل شود.

هر چند مدیرکل محیط زیست فارس در ادامه، این کارخانه را بر اساس بند 20 ماده 55 قانون شهرداری ها، یک صنعت مزاحم دانست اما عملا با خارج شدن این کارخانه از لیست صنایع آلاینده، همه امیدها برای خروج نرگس از شیراز بر باد رفت. جای تعجب است که در همه این سال ها، دلواپسی و نگرانی مسئولین، رسانه ها و مردم از آلایندگی این کارخانه بود و اگر موضوع با تعطیلی بخش روغن کشی و تعبیه ضدبو قابل حل است، چه اصراری بر خروج این کارخانه از شهر شیراز وجود دارد؟! این در حالی است که مدیرکل سابق محیط زیست فارس گفته بود: برخی می‌گویند کارخانه روغن نباتی شیراز فقط به سبب بوی نامطبوع آزاردهنده است و نیازی به خروج آن از شهر نیست، اما براساس آزمایش‌ها و پایش‌های انجام شده، این کارخانه کاملا آلوده کننده است.

جای تامل است این کارخانه تا دیروز در لیست چند صنعت آلاینده کلانشهر شیراز بود و کسی نمی توانست حتی با توسل به قانون، «نرگس» را از شیراز جدا کند، اکنون که تنها یک صنعت مزاحم محسوب می شود و در شمول هزاران کارگاه و مغازه مزاحم قرار گرفته، حاضر به ترک شیراز خواهد بود؟!

حدود 60 سال قبل که کارخانه روغن نباتی «نرگس» در نزدیکی آرامگاه حافظ ساخته شد، هیچ کس فکر نمی کرد، شیراز روزی به اندازه ای توسعه یابد  که این کارخانه در محاصره اماکن مسکونی قرار گیرد. چند سال بعد، اولین اعتراض ها نسبت به بوی نامطبوع کارخانه روغن نباتی و آلایندگی آن شنیده شد و با تصویب قانون شهرداری ها که بند 20 ماده 55، آن مقرر می کرد که همه صنایع آلاینده درون شهر باید به خارج از شهر منتقل شوند. نخستین جرقه امید برای خروج این کارخانه از شهر زده شد اما هیچ نهاد و مسئولی پیگیر اجرای قانون در خصوص کارخانه روغن نباتی نرگس نشد.

سال ها گذشت تا این که بالاخره در سال 85 چانه زنی ها مسئولین برای خروج نرگس از شیراز شروع شد.

مدیرکل وقت محیط زیست فارس آن زمان خواستار انتقال کارخانه تولید روغن نباتی نرگس شیراز به خارج از شهر شد. محمدعلی رجب ‌زاده آن زمان گفته بود: کارخانه روغن نباتی نرگس شیراز راهی جز خروج از شهر ندارد.

سال های بعد، این موضوع از سوی مسئولین مرتب پیگری شد و حتی زمینی در منطقه ویژه اقتصادی شیراز برای این واحد تولیدی در نظر گرفته شد. وقتی اما آذر سال 92، آتش به جان این کارخانه افتاد، مسئولین متوجه خطر بزرگ دیگری به آمونیاک شدند. آتش در بخش تصفیه کارخانه رخ داده و بود و چند نفر را مجروح کرد که اگر به مخزن آمونیاک کارخانه رسیده بود معلوم نبود چه فاجعه‌ای منتظر شیرازی‌ها بود و حداقل نیمی از شهر را درگیر خود می‌کرد. بعد از این حادثه و احساس خطر شدید، پیگیری ها مداوم و منسجم تر شد و مسئولین با تشبیه این کارخانه به بمب هیدروژنی خواستار فشار به مدیران کارخانه برای خروج نرگس از شیراز شدند. اما تاکنون مصوبه شورای تأمین و حکم دستگاه قضایی هم نتوانسته یک پیچ از این کارخانه را به خارج از شهر انتقال دهد.

برخی از جمله استاندار سابق فارس معتقد بودند؛ کمبود اعتبار به عنوان مهمترین مانع پیش‌روی تحقق خواسته شهروندان و مسئولان شیراز در زمینه خروج کارخانه روغن نباتی از شهر است. و چون این کارخانه متعلق به بخش خصوصی است باید زمین فعلی را بفروشند و با کمک شهرداری تغییر کاربری انجام شود تا اعتبار لازم برای خروج کارخانه فراهم شود. ان ها بر این باور بودند، برای حل مشکل کمبود اعتبار علاوه بر فروش زمین فعلی کارخانه، مالکان باید از طریق گرفتن تسهیلات بانکی اقدام کنند و مسئولان استانی نیز در این زمینه باید تلاش کنند.

از سویی، شهردار شیراز با تغییر کاربری مخالف است و می گوید: زمین این کارخانه کاربری تجاری ندارد. علی رضا پاک فطرت با کنایه به مدیران کارخانه می گوید:  کشور ما مظلوم است و کسانی به نام سرمایه‌گذار و اصل 44 وام‌های ارزان می‌گیرند، کارخانه ارزان می‌خرند و پول‌ها را به آن‌ سوی آب منتقل می‌کنند و بعد می‌گویند ورشکست شده‌ایم.

وی می افزاید: کارخانه روغن نباتی با توجه به قیمت روغن در بازار حداقل 50 درصد سود دارد، در حالی‌ که معمول
اً مالک این کارخانه‌ها خارج از کشور بوده و وضعیت مالی خوبی دارند.

پاک ‌فطرت ادامه می دهد: بحث انتقال این کارخانه به سبب آلودگی چندین بار به کمیسیون ماده 5 رفته و خوب است کمیسیونی بررسی کند این کارخانه به چه قیمت خریداری و پول آن از کجا تأمین‌شده است.

شهردار شیراز خاطر نشان می کند: زمین این کارخانه کاربری تجاری ندارد و اینکه می‌خواهند بازارچه بسازند و بعد انتظار دارند مترو از مقابل پاساژ آنها عبور کند و زیرگذر و پارکینگ هم می‌خواهند، درحالی‌ که زمین آنجا باید به مراکز فرهنگی و مذهبی اختصاص یابد و اگر شورا تصویب کند که این کارخانه پلمب شود و تیغه کشیده شود، شهرداری این کار را انجام می‌دهد که اگر انفجار دو سال پیش کنترل نشده بود 200 کارگر آن در آمونیاک نابود می‌شدند و اگر شورا دغدغه اشتغال این کارگران را دارد ما حاضر هستیم پس از انتقال کارخانه به بیرون از شهر، برای آنان در شهرداری شغل ایجاد کنیم.

واضح است مشاغل مزاحم و صنایع آلاینده از کارگاه‌ها و مغازه‌ های کوچک گرفته تا کارخانه‌ ها و واحدهای صنعتی بزرگ در گوشه و کنار شهر، حق زندگی بدون دغدغه را از مردم سلب کرده اند و مطابق قانون باید شهر را ترک کنند اما عدم انتقال کارخانه هایی مانند روغن نباتی، سیمان، پشم شیشه و سایر کارخانجات آلاینده به خارج از شهر نشان می دهد، شعارهای داده شده در این خصوص فقط برای تیتر اول رسانه شدن مناسب بوده و کارگرد دیگری نداشته است. چون نه تنها این صنایع ذکر شده از شهر خارج نشدند که حتی از انتقال پادگان های نظامی به خارج از شهر هم خبری نشد.

به نظر می رسد در خصوص این صنایع که چندان از خط و نشان مسئولین استان خوفی ندارند و خود را مرتبط با کسانی فراتر از سطح استان می ‌دانند، باید فکر اساسی کرد. امیدواریم مسئولین ارشد استانی از حوادث روزگار درس بگیرند و با قاطعیت بیشتر پیگیر انتقال این کارخانه به خارج از شهر باشند.

 

ارسال دیدگاه شما

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیر سیستم منتشر خواهند شد
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهند شد
  • پیام هایی که به غیر از زبان پارسی باشد منتشر نخواهند شد
۱۳۹۸/۶/۲ | شماره 6203
نظرسنجی
بالای صفحه